Als klein hummeltje van drie vierde ze haar doelpunten al. Weliswaar in de tuin, rondrennend in het tenue van haar grote zus, maar Kirsten van de Ven wist het toen al: ooit komt haar dag. Toch moest ze nog een paar jaar wachten voordat ook zij bij de lokale club mocht worden ingeschreven. Zes jaar oud is ze uiteindelijk als ze bij HVCH, samen met één ander meisje, in de F-jes begint. In de E-tjes ziet ze hoe haar beste vriendje wordt gescout door Willem II. In “Dear Me” schrijft Kirsten van de Ven een brief aan zichzelf als twaalfjarig meisje waarin ze haar verhaal vertelt: van spraakmakende international naar manager vrouwenvoetbal bij de KNVB.  

Lieve Kirsten,

Je hele jeugd speel je tussen de jongens, zelfs tot de A’s aan toe. Vooral ouders staan vaak met verbeten gezichten langs de zijlijn te kijken als hun zoon door jou voorbij wordt gespeeld, maar het went. Net als de harde tackles die tegenstanders uit frustratie maken en het feit dat jij je ieder seizoen opnieuw moet bewijzen. Nadat je in de C1 en B1 hebt gespeeld ben je enigszins verbaasd dat je bij de A2 moet aansluiten. Ook al speelt de A1 tweede divisie landelijk, je hoort daar gewoon thuis.In het begin zal je mondjesmaat minuten maken, maar al gauw speel je alles. Natuurlijk leg je het fysiek af, maar je hebt zoveel spelinzicht en bent op dat gebied zoveel slimmer dan je tegenstanders dat jouw positie onomstreden is. Zelfs die tegenstribbelende coach krijg je mee. Want na 12,5 jaar lidmaatschap biedt de club jou een medaille aan. Een medaille die jongens pas na 25 jaar krijgen. Een plak die jij weigert te ontvangen omdat je niet anders bent dan je teamgenoten en gelijk wilt worden behandeld. Ondanks het feit dat je die medaille niet aanneemt, is het juist díe coach die een speech heeft voorbereid en jou looft vanwege het feit dat je hem hebt leren inzien dat zijn opvatting onterecht was. Je eerste winst in het voetbal is behaald. Maar het blijft knagen: hoe is het mogelijk met jouw talent dat je niet professioneel aan de slag kan in Nederland?

Tja Kirsten, jij bent nu pas 12 jaar oud, maar je weet ook nu al dat je het daar niet bij zal laten. En ik beloof het je, een professionele voetbalcarrière staat je te wachten.

The American Dream

Na het afronden van je VWO vervolgen je klasgenoten hun weg aan Nederlandse universiteiten, maar jij zet alles op alles op een scholarship te bemachtigen…en dat lukt! Mama gaat heel erg haar best doen en maakt flitsende filmpjes met wedstrijdbeelden, een heuse highlight reel – zie je het al voor je??  

Uiteindelijk word je ‘gewoon’ gescout in Oranje onder 19, stap één heb je gehaald en je kijkt er naar uit die zomer nog naar Connecticut vertrekken om in het shirtje van de Quinnipiac Bobcats te spelen. Let me tell you, het is een hele andere wereld! Er is een krachthonk, altijd een fysio aanwezig bij je team en door de vele assistenten is je bidon bij wijze van spreken altijd gevuld.

Maak je geen zorgen over heimwee trouwens, onderling is de sfeer fantastisch, je wordt direct opgenomen in de groep en de Amerikaanse speelsters vinden het vooral heel cool dat je uit Nederland komt. Je seizoen bij de Bobcats verloopt zo goed dat je zelfs wordt uitgeroepen tot ‘Speelster van het Jaar’.

Waar je aanvankelijk maar één jaar in Amerika zou spelen, wil Florida State je voor de rest van je drie jaar geldende eligibility vastleggen. Enjoy it, Kirs want je weet na drie jaar in het Amerikaanse college knock-out systeem nooit wanneer je je laatste wedstrijd gespeeld hebt. Verlies dus ook geen focus op je studie… dat half jaartje eerder afstuderen gaat goud waard zijn, want de Eredivisie vrouwen is in Nederland net opgestart!

Back home

Je hebt ervan gedroomd, gescout worden door Willem II en hard work pays off. Je keert terug naar Nederland, en draagt eindelijk het gedroomde rood-wit-blauw. Weet je nog toen je als negenjarige een straatvoetbaltoernooi won waarna je een ereronde door het stadion van Willem II mocht lopen? Weet je nog hoe magisch dat was? Nou, er staat je nog wat te wachten want de dag dat je de finale mag spelen in datzelfde stadion is nóg indrukwekkender. Voor meer dan 10.000  toeschouwers neemt jouw team in al haar onervarenheid het op tegen het ‘grote’ AZ. Een ploeg vol internationals en een maatje te groot voor jullie. Maar jij bent er wel bij wanneer een nieuwe mijlpaal wordt bereikt in het vrouwenvoetbal…er waren nog nooit eerder zoveel toeschouwers bij een vrouwenvoetbalwedstrijd aanwezig. Je voelt het al aankomen en je durft het te hopen, de tijden zijn aan het veranderen.

Die zomer trekt het euforische gevoel nog door, er staat je nog een shirtje te wachten, het magische oranje. Met het Nederlands elftal flikken jullie het voor het eerst in de geschiedenis van het vrouwenvoetbal in Nederland te kwalificeren voor een groot toernooi, het Europees Kampioenschap in Finland.

Weet je nog hoe je juichend door de tuin rende? Dat gevoel? Hou dat gevoel vast. En blijf er keihard voor vechten, geloof me, het zal elke seconde waard zijn. Want het gaat gebeuren, je hebt het je hele leven al ingebeeld maar nu wordt het realiteit. In jullie eerste wedstrijd, tegen Oekraïne, scoor je al in de vierde minuut! Ik meen het echt, jij, Kirsten van de Ven, scoort het allereerste doelpunt tijdens een EK in de historie van het Nederlandse voetbal.  Juichen mag niet van Vera, want daarmee kun je de focus op de wedstrijd verliezen. Maar in je hoofd en hart zal je juichen. Juichen zoals je in de achtertuin zo vaak hebt geoefend. Uiteindelijk kom je op een totaal van drie EK-goals uit en strandt Nederland in de halve finale waar Engeland in de verlenging met 2-1 nipt te sterk is. Een ongelooflijke prestatie die niemand heeft zien aankomen. Jullie schrijven geschiedenis en weer zul je beseffen, tijden gaan veranderen.

Aanbiedingen via Facebook

Na het zo succesvolle EK krijg je van alle kanten aanbiedingen binnen. Ha ha, kun je het je voorstellen dat je via de computer een berichtje krijgt of je bij een club wil spelen? Omdat er verder niemand is om jou in je keuzeproces te begeleiden doe je alles zelf. Je weet welke competities goed zijn waardoor aanbiedingen uit Rusland, de Verenigde Staten en Zweden na een eerste schifting overblijven. Omdat je al in de VS hebt gespeeld en je via een oud-teamgenootje ontzettend goede verhalen over Zweden hoort, valt je keuze op dat land. De club waarvoor je kiest is Tyresö. Een promovendus, een aparte keuze volgens buitenstaanders, maar jij gaat doen wat je altijd hebt gedaan, je vertrouwt je gevoel. En guess what, je derde mijlpaal is bereikt, want waar je als meisje altijd hoorde dat je nooit prof kon worden, ben je het nu. Kirsten van de Ven, profvoetbalster in Zweden.

Toch draait niet alles om voetbal, want met papa heb je ooit de afspraak gemaakt om binnen tien jaar je master te halen. Van hem mag je alles op het voetbal gooien, zolang je maar een opleiding achter de hand hebt. Dus nogmaals, verlies de focus op je studie niet. In Tilburg volg je de master Arbeids- en Organisatiepsychologie waarvoor je in Zweden alleen nog je scriptie hoeft te schrijven. Het klinkt heel simpel, maar in die tijd gaat er ook een minder fijne periode aanbreken, je loopt één van de eerste van je in totaal meer dan een elftal aan hersenschuddingen op.

Je opleiding, die rond je af. En je gevoel pakt ook goed uit – je wint in 2012 de landstitel met Tyresö en scoort in de Champions League. Maar na 39 doelpunten en 79 gespeelde wedstrijden ben je klaar voor een volgende stap.

FC Rosengård staat je te wachten en twee jaar lang maak jij deel uit van een sterrenteam.  In die twee jaar groei je ontzettend als persoon en speelster, want als je er net twee weken bent loop je meteen een nieuwe hersenschudding op waardoor je verplicht vier maanden thuis moet zitten. Je onzekerheid groeit met de dag, vooral als de club ook nog eens besluit om Marta te halen voor het geval jij niet meer kunt voetballen. Marta, kan je dat geloven? Toch kom je terug, want er zit zoveel wilskracht in je. Je werkt hard en wordt beter en beseft dat de speelster die is gehaald ook jouw team helpt om prijzen te pakken.

Scoren op een WK

Waar doktoren tegen je zeggen dat het misschien tijd is om te stoppen, om toe te werken naar een einde, zet jij nog alles op alles zetten om je laatste droom werkelijkheid te maken: spelen op een Wereldkampioenschap. Waar de meisjes van nu kunnen dromen over het spelen van zo’n eindronde, kende jij die droom toen je opgroeide niet eens. Het eerste WK waarvan beelden werden uitgezonden werd namelijk in 1999 gespeeld, en toen was je al veertien. Hoe dan ook, de trifecta moet gecompleteerd worden. De Champions League en een Europees Kampioenschap heb je al meegemaakt. In beide toernooien scoor je zelfs. Iets waar je in 2014 in Canada totaal niet mee bezig bent. Je bent inmiddels bijna dertig, wil slechts met jouw ervaring het team helpen en zover mogelijk komen. Totdat de mental coach vraagt of je geen persoonlijke doelstelling hebt. Bijna in de catacomben merk je met een nuchtere blik op dat een belangrijk doelpunt ‘wel wat zou zijn’. Op dat moment is het nog enkele minuten tot de aftrap van de wedstrijd tegen Canada. Voor wie jou niet kent, als je zoiets zegt dan doe je het ook.

Het is inmiddels de 87e minuut in het Olympisch Stadion in Montreal als ruim 50.000 toeschouwers zien hoe Manon Melis jou de bal toespeelt. Je staat net in de zestien en haalt zonder aarzelen verwoestend uit. De bal vliegt hard in de linkerbovenhoek en in alle extase smijt je je cap op de grond. Het is 1-1!  Je bezorgt Nederland een felbegeerd punt. Een punt waardoor je als één van de vier beste nummers drie door mag naar de volgende ronde. Je bent beslissend geweest, zoals je zelf al had voorspeld.

Het is goed zo

Na het WK stromen, misschien een beetje verrassend, de uitnodigingen van topclubs binnen. Maar je weet wat je wilt, spelen in een team waar je je goed voelt, en je kiest heel bewust voor FC Twente. Toch weet je bij de start van het seizoen nog niet dat dit je laatste gaat worden. Want na een prima herstel bij Rosengård en een goed WK heb je zin om te spelen, totdat je weer een hersenschudding krijgt en beseft dat het zo goed is geweest.

Ook je coach, Arjan Veurink, ziet dat. “Wat wil je nog, Kirsten?”, vraagt hij. Ja, wat wil je eigenlijk nog? Je hebt alles al gespeeld, veel meer nog dan waar je ooit als meisje van kon dromen. Je merkt het ook in de kleedkamer, hoe vaak die meiden wel niet tegen jou hebben gezegd dat ze hopen ooit zo’n carrière te mogen hebben als jij. Hoe bijzonder is dat? Toch blijft die sportvrouw in jou vasthouden aan die vijf procent die ze niet heeft. Daarom geniet je het laatste half jaar intens van iedere seconde die je op het veld staat en sluit je als landskampioen van Nederland jouw voetbalcarrière af. Ja, het is echt goed zo.

Er is leven na je profcarrière

Maar wat nu? Het voetbal is in ieder geval niet uit je leven weg te denken en dat leidt al snel tot een telefoontje van de KNVB. Schijnbaar hebben ze een beetje rondgevraagd en noemden meerdere mensen jouw naam als mogelijke manager vrouwenvoetbal. Een mooi compliment en een flinke uitdaging. Gelukkig blijf je zoals altijd met beide benen op de grond staan en begin je bij de kern: luisteren. Vooral veel luisteren. Je wilt geen zaken gaan invullen op een manier waarvan één partij vindt dat het moet, er zijn namelijk zoveel verschillende belangen. En om het Nederlandse vrouwenvoetbal echt te laten groeien, moeten alle belangen eerst worden gehoord alvorens keuzes te maken.

Nu het terugblikken is geweest, is het tijd om vooruit te kijken. Om doelen te stellen. Want de droom is er om over vijf jaar echt een voetballandschap te hebben gecreëerd waarin er plek is voor iedereen. Voor zowel het meisje dat recreatief op een goed niveau speelt, als voor het meisje dat prof wil worden. Hiervoor moeten vanuit dit gedachtengoed talloze scheidsrechters, besturen en trainers worden opgeleid zodat over vijf jaar deze slag daadwerkelijk is geslagen. Gelukkig kent het vrouwenvoetbal in Nederland een grote toekomst dankzij het draagvlak dat talloze voetbalsters en vrijwilligers in al die jaren hebben gecreëerd. En wij blijven zoals altijd keihard doorwerken.

Ik heb er vertrouwen in!

Lieve Kirsten, ik spreek je over vijf jaar weer.