Op haar achttiende staat Renate op het punt om te bedanken voor het grote Oranje. In een brief aan zichzelf kijkt ze terug op haar carrière en welke momenten zó belangrijk zijn geweest op weg naar het EK in eigen land.

Lieve 18-jarige Renate,

Zou je het geloven als ik je vertelde dat je op 6 augustus 2017 kampioen van Europa wordt? Dat je tijdens het laatste fluitsignaal binnen de lijnen staat en van gekheid niet meer weet wat je moet doen?

Misschien wil je er nu tijdens deze ietwat onzekere periode niets van weten. Niet op het moment dat je net doorschuift naar het eerste elftal, de nationale grootmacht. Niet nu je niet zeker weet of je het allemaal wel leuk gaat vinden, of je lichaam het fysiek wel aankan. Goed, ik kan je nu wel vertellen dat je nooit weet hoe het leven loopt, je niet weet welke trainers je tegenkomt en op welk moment je er klaar voor bent, maar daar heb je weinig aan. Misschien moet je het gewoon ervaren. Laat ik je in ieder geval vertellen dat deze onzekere periode je gaat vormen, dat het het allemaal waard is in the end. Blijf sterk, blijf volhouden, blijf voetballen vanuit je hart en laat je niet gek maken.  

Want als ik jou, als zesjarig meisje, zou vertellen dat je ooit voor de keuze zou komen te staan je niet meer beschikbaar te stellen voor het grote Oranje, zou je dat dan geloven? Bedanken voor de droom die je jezelf als klein meisje voorhield?  In een tijd waarin je iedere woensdag met je vader meeging naar de voetbalclub en je ogen uitkeek? Of een paar jaar later toen je eindelijk zelf het paars-wit van sv Abbenes droeg en vaak het enige meisje was dat op het veld stond? Het klinkt onwaarschijnlijk, maar je gaat vaak genoeg meemaken dat de lacherige jongens van de tegenpartij na een paar minuten vol ontzag kijken naar hoe jij hen en hun teamgenoten dolt.

Blijf sterk, blijf voetballen vanuit je hart

Oh Renate, je hebt nu nog geen idee van wat je allemaal te wachten staat. Je overstap naar Kagia blijkt achteraf zo’n verstandige keuze te zijn. Je krijgt de kans te voetballen op een hoger niveau. Je speelt in een team met alleen maar jongens om je heen en bent beter dan ieder ander meisje op de club. Na een tijdje extra trainen bij CTO maak je de overstap naar het grote ADO Den Haag waar je vol trots het geel-groen vertegenwoordigt én vrijwel direct tot de vaste kern behoort.

Waar het in de Hofstad voorspoedig zal gaan, ga je in nationaal opzicht toch te ver. Je eist teveel van jezelf en kan het fysiek niet meer aan. Daarnaast zal er twijfel toeslaan en vraag je je af of jouw kwaliteiten wel bijdragen aan het Nederlands elftal. De selectie is zo wisselvallig, je vraagt je af of zij je wel echt erbij willen hebben. Dit zal één van de meest lastige momenten uit je carrière zijn, het moment waarop je een stapje terug doet en je je alleen nog wil focussen op je club.

Je besluit is uiteindelijk gegrond, want in Den Haag beleef je veel mooie momenten. Je groeit als speelster en persoon en wint in het seizoen 2011/2012 met jouw team zelfs de dubbel. Precies op een dag dat de tribunes voor het eerst in de historie van de club gevuld zijn met meer dan het handjevol vaste toeschouwers, verliest rivaal Twente waardoor jullie de schaal omhoog mogen houden. Later zal je dat moment als ‘magisch’ omschrijven, en dat was het misschien ook wel. Toch slaat jullie euforie al snel om in mineur wanneer bijna alle sterkhouders de club verlaten.

Hoe jullie dat oppakken? Door vertrouwen te hebben in de meiden die wel blijven, het feit dat jullie Champions League mogen gaan spelen en geloven dat jullie echt iets kunnen. En dat kunnen jullie ook! Want het klinkt als een onmogelijk scenario, maar jullie pakken dat seizoen wél ‘gewoon’ de KNVB-beker.

Een beetje van thuis mee naar Twente

En dan sta je voor een volgende keuze. Neem je de uitdaging aan en verhuis je naar de andere kant van het land? FC Twente wil je graag hebben en het is een mooie vervolgstap in je carrière. Natuurlijk twijfel je, maar je hebt je ouders, zus en zwager achter je. Zij zijn zo trots op je dat ze je beloven bij iedere wedstrijd aanwezig te zijn en ervoor te zullen zorgen dat je je geen moment eenzaam voelt.

Bron: Nienke van der Tak

In het oosten ontwikkel je je al snel door, je speelt in het eerste jaar direct Champions League en pakt aan het einde van het seizoen de landstitel. Ha, weet je dat het enige dieptepunt dat je gaat kennen het seizoen is waarin je geen kampioen wordt met FC Twente? Dat betekent dat het jou als persoon voor de wind gaat. En wat heb je daarin veel te danken aan Arjan Veurink en Ellery Cairo. Wat helpen zij jou in je ontwikkeling als speelster, zij geven je het vertrouwen terug dat je al een tijdje kwijt was.

Inmiddels ben je ook alweer een tijdje terug bij Oranje en zelfs een vaste waarde binnen de groep die nu onder leiding van Sarina Wiegman staat. Je bent vol in voorbereiding op het EK en zal ik je wat vertellen? Je zit gewoon bij de 23 speelsters die onderdeel uitmaken van de definitieve selectie. Oh, en het EK is in eigen land! Had je dat ooit kunnen denken? Je krijgt er niet heel veel van mee omdat je vooral bent gefocust op het toernooi, maar af en toe vertellen je moeder en zus hoeveel mensen er aanwezig zijn in het stadion en in de steden. Je hoort dat meer dan een miljoen mensen de wedstrijden live op televisie volgt en dat jouw familie onder leiding van je zus de fanzones in de steden onveilig maakt.

Bron: Nienke van der Tak

Geloof in jezelf, net zoals je ouders, je zus en zwager in jou geloven. Niet voor niets reizen ze je iedere wedstrijd achterna. Hun onvoorwaardelijke steun vormt de basis voor de speelster die op zondag 6 augustus met een beker in haar handen staat. Besef en geniet van ieder moment dat je jouw passie met hen kunt delen. Geniet ook van alles wat je meemaakt, je wordt bijvoorbeeld benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Premier Rutte noemt jou en je teamgenoten zelfs “Het hoogtepunt van die zomer”, wie wist dat hij zo’n sportfanaat was. 😉  

En had ik je al verteld dat je vervolgens ook nog in Abbenes wordt gehuldigd? Er zijn zoveel mensen op de been! Kleine jongens en meisjes die vol trots voor je klappen en dezelfde droom delen die jij ooit had: kampioen worden. Jij laat ze zien dat het mogelijk is. Dat een meisje uit dat kleine dorp kampioen van Europa kan worden!

Je geniet met kippenvel op je armen. Ongelooflijk trots en ongelooflijk verbaasd wanneer je voor het eerst iemand ziet die in een shirt met jóuw naam en rugnummer loopt. Met een grote glimlach en een kleine trilling in je hand zet je jouw handtekening op het shirt. Pas later zal je beseffen hoe bizar dit eigenlijk is, maar ook hoe blij je die jonge fan hebt gemaakt. Kun je het je voorstellen? Dat jij een voorbeeld bent? Kun je je voorstellen dat je aan het einde van 2017 ook nog eens deel uitmaakt van de Sportploeg van het Jaar en in 2018 je handtekening zet onder een vernieuwd contract bij FC Twente?

Misschien nu niet, misschien zit je nu op je achttiende vol onzekerheden en lijken de dromen die je als klein meisje had ver weg. Ik hoop en weet dat je in jezelf blijft geloven, dat je het vertrouwen van je familie en trainers meeneemt en uitgroeit tot de persoon die je anno 2018 bent. Een voorbeeld voor tal van jonge meiden en iemand die ongelooflijk trots mag zijn op wie ze is en waar ze staat.

Blijf geloven, blijf voetballen!

Liefs,

Renate