Wil de Visser (66) is volgens eigen zeggen in het verkeerde tijdperk geboren. Ze is nog steeds helemaal gek van voetballen en speelde van 1973 tot 1985 in het Nederlands elftal. Voormalig oranje aanvoerder Wil de Visser aan het woord.

Dit ben ik..

Ik ben een moeder en oma van 66 van twee geweldige kinderen en heerlijke kleinkinderen Dani en Mitch. Ik kom uit Delft en ben nog steeds helemaal gek van voetballen. Helaas ben ik te vroeg geboren.

Mijn positie was..

Middenvelder.

Ik speelde voor oranje in..

Ik speelde van 1973 tot 1985 in het Nederlands elftal en speelde 30 interlands.

De beste speelster in mijn tijd was..

Ik vond er twee erg goed. Bep Timmer als middenvelder, daar had ik veel concurrentiestrijd mee en dat hield ons scherp. Als tweede vond ik Ria Vestjens als linker- of rechterspits erg goed.

Voetbal voor vrouwen in mijn tijd..

Was wel toegestaan, maar er werd te veel vergeleken met mannenvoetbal. Er werd dan ook vergeten dat we eigenlijk pas net begonnen en we nog heel wat moesten inhalen. We hebben er keihard aan gewerkt om bekendheid te krijgen in onze sport. Helaas werden we vaak belachelijk gemaakt, bijvoorbeeld over “schuddende tieten”. Toeschouwers bleven alleen tot het eind van de wedstrijd om dan te kunnen schreeuwen; “gaan jullie nog shirtjes wisselen?!”

Maar we hebben onze strijd hiertegen gewonnen door te laten zien dat we echt wel een balletje konden trappen. Bert van Lingen was de eerste die ons tegen mannen en jongens liet voetballen, dat heeft ons toentertijd stukken verder gebracht.

Ik speelde bij..

Alleen bij K.F.C.’71 uit Delft

Mijn mooiste voetbalmoment is..

Mijn allereerste interland en een interland tegen Zwitserland waarin ik inviel in écht de allerlaatste minuut en de gelijkmaker scoorde. Ook het Nederlands kampioenschap halen met K.F.C.’71 vond ik erg mooi.

Eigenlijk was voor mij alles mooi, ik heb alleen maar genoten van al mijn voetbaljaren.

Mijn moeilijkste voetbalmoment is..

Uit spelen tegen Zwitserland en dan vlak voor de wedstrijd zo ziek zijn dat ik niet kon spelen. Op dat moment vond ik dat verschrikkelijk. Maar later bleek het iets heel moois te zijn, ik was zonder dat ik het wist al zwanger van onze zoon Erik.

Voor mij betekende voetbal toen..

Alles, ik deed er alles aan om beter te worden en had er erg veel plezier in.

Ik zou de speelsters van nu vertellen..

Dat ze moeten genieten van alles, het is een mooi stuk van je leven. En dat ik super trots op ze ben en ik iedere wedstrijd van ze geniet. Ga zo door! Natuurlijk wil ik ze ook veel succes wensen straks in Frankrijk. En ze vertellen dat ze echt zichzelf moeten blijven, dat is heel erg belangrijk. En als laatste, dat ze de tijd nemen voor al de kinderen die vragen om een handtekening of een foto. Ik zie nu vanaf deze kant dat kinderen daar echt heel blij mee zijn.

Mijn  favoriete speelster nu is..

Jackie Groenen

Dit ben ik na mijn carrière gaan doen..

Ik ben mijn trainers diploma’s gaan halen. Ik zat in de groep bij ex profvoetballers zoals Stanley Menzo en Ruud Heus en had daar erg veel plezier in. Ik geef nu nog steeds training aan jeugdvoetballers.

Als ik bondscoach zou zijn zou ik..

..niets veranderen.

Gewoon doorgaan met zelfvertrouwen kweken en de speelsters bewust blijven maken wat hun prestatie teweeg brengt in heel Nederland. Natuurlijk dat ze ook moet blijven genieten van alles wat er nu gebeurt.

Daarnaast moet er iets verzonnen worden voor de toekomstige talenten. De Nederlandse competitie moet sterker worden.

Er zou een sterke afdeling moeten komen voor meiden die klaar zijn met gemengd voetbal tussen de jongens. En die op deze afdeling kunnen doorontwikkelen. In plaats van wegvallen in een te zwakke vrouwencompetitie.

Ik geef de pen door aan..

Ellen Popeyus